December maand, nieuwe familie, Maaike

Vanaf 10 december kwam mijn broer die normaal in Canada studeert thuis om hier met zijn familie kerst te vieren. Hij is 20 en een hartstikke aardige, rustige jongen. Het was leuk om hem in huis te hebben, gewoon al een extra persoon brengt iets meer leven in de brouwerij. Maar verder had hij ook veel eigen dingen om te doen, zoals zijn vrienden bezoeken of foto's aan het selecteren en tv kijken. Wel was het leuk zoals hij geinteresseerd in me was en me allerlei dingen vertelde over ecuador, om de weetjes met mij te delen. Met het idee dat Mateo, mijn broer, deze ene maand thuis was deden we wat meer uitjes dan normaal met de familie. Ook dat mijn moeder die normaal altijd werkt de laatste paar dagen voor oud en nieuw vrij had, wat nieuw was. Met onze familie (zonder mijn zus want die moest werken) gingen we drie dagen naar Banos, dat is een dorp omringd door hoge groene heuvels/bergen, bedekt met bomen, veel watervallen en dalen. Zo waren er veel mogelijkheden langs de kant van de weg om te canopying, wat met een kabelbaan en gordel naar de andere kant van het dal roetchen was. Dit deden we op een plek waarbij we vlak langs over een waterval vlogen met een prachtig uitzicht ook op de bergen eromheen. Verder gingen we naar het huis van de boom (Casa del arbol) wat hoog gelegen uitkijkt op de stad en de omringende bergen. Originaal deze plek was gebouwd om de actieve vulkaan die vlakbij is in de gaten te houden maar nadat een foto van deze plek in de prijzen viel als toeristisch hoogte punt opende het zich ook voor toeristen. Nadat we onze spullen in het hotel hadden gedropt gingen we ergens uit eten. Mateo, mijn broer is vegetarier en het blijkt dat dat hier in Ecuador echt onmogelijk is, of dat er op zijn minst geen enkel restaurant te vinden was met degelijk vegetariaans eten. Die avond gingen we met een bus omhoog in het donker om de stad van boven met al zijn lichtjes te zien.
De volgende dag gingen we op bezoek bij verschillende watervallen. Eerst namen we die ochtend eerst nog een kijkje bij de publieke warmwaterbron. Ze hebben daar heerlijke warmwaterbronnen, en deze was typisch voor de lokale bevolking. Met het water bruin van de mineralen, alle oudere mensen zittend in het enige zwembad met warm water en verderop een stroom met ijskoud water direct van de waterval. Hoewel het voor mijn ouders een beetje te veel lokaal en dorps was vond ik het een hartstikke grappige leuke ervaring. Het kleine bad was helemaal vol met mensen en gezinnen in badmutsen, er waren enkele die probeerde te zwemmen maar daar was het eigenlijk te vol voor.
Na zo'n drie kwartier in het water gingen we er weer vandoor, (want ja, wat meer kan je er nog doen zei mn moeder, hoewel we eerder in een luxe oord bijna een hele dag bleven om in verschillende zwembaden te zitten.) Na alle bagage ingepakt te hebben gingen we met de auto naar de waterval der duivels. Na zo'n veertig minuten naar de waterval lopen met uitzicht op de groene tropische bergen kwamen we beneden aan bij de rivier en een stukje verder bij de waterval zelf. Over verschillende niveaus viel het water naar beneden, bij elke val een ontzettende kracht erachter. Via een kuipgangetje in de rotswand kon je nog helemaal naar boven klimmen om onder het vallende water te komen staan, waar iedereen ontzettend nat werd.
Dat was Banos, een ontzettend mooie plek, met het dorpje niet zo ontzettend speciaal maar al helemaal bij die watervallen viel het op hoe indrukwekkend mooi en groot de groene tropische heuvels waren die aan alle kanten boven ons uit staken. Met mijn familie was ook het idee om later nog naar Manta te gaan wat een plaats aan het stand is waar ik ontzettend veel zin in had. Alleen spijtig genoeg ging dat uiteindelijk niet door als gevolg van enkele frustraties en spanningen binnen ons gezin. Met het idee dat wel op reis gaan de situatie alleen maar erger zou maken. Dus bleven we met z'n alle thuis. Alvaro praatte met mijn moeder en mijn zus om beide te laten uitleggen hoe of wat ze voelden wat frustraties betreft om deze daarna aan mij door te geven. Hij vertelde me wat ik beter kon doen om nog meer frustraties te voorkomen en dat iedereen had toegezegd te proberen om de dingen uit het verleden te laten gaan om nu de laatste paar weken nog ff opnieuw te beginnen en in een goeie sfeer te eindigen. Ik was verdrietig dat we niet naar het strand gingen maar merkte direct ook wel het verschil in sfeer. Dat Mamita en Valeria wel veel meer open voor me stonden en mij ook bij de gesprekken probeerden te betrekken, wat opviel, dat ze dat daarvoor lang niet altijd deden.
Kerst was vrij raar. Ten eerste voelde het niet echt als Kerst omdat het geen winter was, het was niet koud buiten, we zaten niet met z'n alle knus voor de openhaard met een kop thee, te praten of spelletjes te doen. We hadden een kerstboom opgetuigd, heel leuk met meer dan zeventig strikken erin, ook de trap was versierd met takken en ballen en overal door het huis stonden beeldjes van engelen, beertjes, kerstmannen en meer. Dit was allemaal leuk, alleen jammer dat we de kerstboom van onze normale eettafel niet konden zien. Verder de tradities die altijd eigen zijn van elke familie miste ik natuurlijk van thuis en waren hier niet echt aanwezig. Zoals ik later hoorde van mama dat ze toch stoer in haar eentje het kerststukje en de tulband had gemaakt, en hoe ik het wel verdrietig vond dat we deels door mijn afwezigheid alleen maar een nep kerstboom hadden in ons huis in Castricum. Hier is het de gewoonte altijd een schaal met chocolaatjes en snoepjes op tafel te hebben staan in de december maand. Ik heb chocolade erg gemist hier dus dat vond ik een fijne, niet al te gezonde traditie. Het was ontzettend leuk dat mijn familie een kerstmaal had georganiseerd voor de uitwisselingsstudenten uit de vallei in ons huis. Ze waren allemaal uitgenodigd bij ons thuis, we zaten eerst even te praten, toen iedereen er was maakten we een toost met champagne en daarna begonnen we met eten. Hier at iedereen die ik kende kalkoen met kerst, dus wij thuis ook. Daarnaast was er kip, een mango- en pruimensausje voor bij het vlees, rijst, mote pillo, een kleine salade van snoeptomaatjes en een glaasje rode wijn erbij. Deze avond met mijn vrienden was hartstikke gezellig en ik hoop dat we zoiets nog een keer kunnen organiseren.
Rond de kerst dagen ging ik twee keer met de Rotaract mee om snoep en een ander cadeautje te geven aan een armere buurt. Dit was beide keren hartstikke leuk, of een goede ervaring. Een keer gingen we ver de Paramo (bergen) in waar twee kleine inheemse scholen waren die echt ontzettend arm waren. Dit was ook heel mooi om te zien, zoals de meisjes en jongens allen traditionele kleding hadden, zij praten Quichua onderling, de taal die hier gesproken word onder de inheemse bevolking, afstammend van de Inca tijd. Zij hebben hun eigen cultuur, luisteren naar andere muziek, dansen anders en zijn over het algemeen erg verlegen. In deze plek hadden de kinderen echt bijna niks. De andere keer gingen we naar een armere wijk in Quito waar wel iets meer voorzieningen waren. In beide gevallen konden we niet echt veel van de armoede zien, omdat we alleen maar in de school bleven. Iedereen doet erg zijn best om er goed uit te zien, dus aan hun kleding was het niet op te merken en hun huizen kregen we niet te zien. Sowieso was het al heel leuk. Met de bus naar de Paramo rijden was ook al een avontuur met prachtige uitzichten door het raam. De andere dag verzamelden we met z'n allen in een huis, om daarna een barbecue te hebben, met liedjes zingen en een stel die alle typische stijldansen voordeed wat een super leuke dag was.Toen de werkelijke kerstdag aan brak (hier maar een kerst dag) voelde ik mijn algemene enthousiasme voor Kerst niet direct weerspiegeld. We ontbeten zoals altijd en vrijwel direct begonnen mijn moeder en zus met het bereiden van het eten. In de avond kwam namelijk de familie van mijn vader bij ons eten. Het voelde raar dat ik niet echt kon helpen met koken, wat we normaal thuis altijd samen doen. Deels omdat ik de recepten niet kende en niet wist hoe of wat ik kon doen en deels omdat mijn moeder ontzettend perfectionistisch is en dingen liever zelf doet. Naast het huis opruimen, lunch en daarna even uitrusten was de hele dag gevuld met voorbereidingen en rond acht uur kwam het bezoek. Vlak daarvoor had ik nog snel mijn cadeaus voor hun gegeven en was heel opgelucht ook iets terug te krijgen (eerder die dag had m'n vader me namelijk voor de eerste keer echt duidelijk gezegd dat ze dat normaal niet echt meer doen). Deze familie had ik al twee of drie keer eerder gezien en het was best gezellig met hun, ik kon niet met alle gesprekken mee praten maar dat was logisch. Wel was het ondertussen al heel laat en toen we eenmaal klaar waren met eten, rond tien uur, bleef het bezoek nog een hele tijd zitten. Blijkbaar was al dat Spaans praten toch nog zo vermoeiend dat ik op een gegeven moment de gesprekken niet echt meer kon volgen. Er werd nog een hoop gelachen daarna maar ik had weinig idee waarom of waarover wat een beetje suf voelde naderhand. We namen laat afscheid en daarna ging iedereen snel naar bed. De volgende dag kwam de zus van mijn moeder nog bij ons lunchen. Ik had haar nog nooit ontmoet maar het leek een hele interessante en hartelijke vrouw, dus jammer dat dit de eerste en enige keer was dat ik haar zag. Verder praatte ik die dag nog een beetje over Whatsapp met mijn Nederlandse familie. Ik had er voor gekozen om niet te skypen omdat ik dacht heimwee te krijgen maar uiteindelijk vond ik het ook wel heel fijn en leuk om hun stemmen weer te horen. Daar voelde ik me blij onder, maar aan de andere hand ook wat treurig, hun Kerst vergelijkend met de mijne. Dat ik hartstikke graag ook een spelletje zou doen bijvoorbeeld. Kerst voelde niet heel erg als Kerst, het was wel gezellig maar voelde meer als een normale dag met visite voor het avond eten. Dat was jammer maar ook wel oke, niet dat ik het heel lastig vond.

Hier is met Oud-en-Nieuw de traditie dat men een pop van papier mache of oude kleren en kranten verbrand als het twaalf uur is. Traditional hadden deze poppen gezichten van mensen uit de politiek die niet populair waren. Zo verbrandde je een persoon die het afgelopen jaar negatief beïnvloed had, om zo het komende nieuwe jaar vers te beginnen. Door de slechte dingen te verbranden kan je het nieuwe jaar weer vanaf nul beginnen. Dit vond ik een leuke traditie, wij maakten de poppen zelf en kochten daarna in een van de vele stallen een papier mache masker van de oud president en de burgemeester van Quito voor onze twee poppen. Wij vierden deze dag alleen met ons gezin. Er was lekker gekookt, mijn broer was jammer genoeg ziek dus hadden we de maaltijd met ons vieren. Iets voor twaalf gingen we naar buiten om vuurwerk te kijken, alleen heel spijtig dat het all de hele avond heftig regende. Als gevolg was er zeer weinig vuurwerk om te kijken en lukte het ons niet om de wensballonnen op te laten en konden we onze oude jaar poppen ook niet verbranden. Het voelde raar dat we nooit aftelde, toen we buiten stonden keek iemand op zijn mobiel; 'Oh het is al twaalf uur, gelukkig nieuw jaar allemaal'. Ook miste ik het spelletjes doen en de top tweeduizend luisteren wat we normaal altijd thuis doen. Dit alles was niet echt pijnlijk, met name gewoon jammer en sneu dat het niet echt als een speciale dag voelde. Want doordat er nauwelijks vuurwerk was, wij ons eigen vuurwerk niet konden afsteken en de poppen niet branden in de regen gingen we rond enen al weer naar bed, zonder verder nog iets te doen.

Een week voordat ik van familie zou wisselen kreeg ik pas te horen naar welke familie ik zou gaan. Toen ik dat eenmaal hoorde was ik best heel erg blij, ik ging namelijk naar de familie waar op dat moment Tabea zat. En zij praatte altijd ontzettend blij en enthousiast over haar familie, dat ze echt deel van de familie voelde en niet wilde wisselen. Ik zou mijn vader waarschijnlijk wel missen maar was niet echt verdrietig om te gaan. De laatste week omhelsde we nog een paar keer voordat ik weg ging, hij zei dat hij mij ook zou missen, en de laatste avond gingen we met z'n alle uit eten. 14 Januari wisselde ik van familie, nu zit ik in de familie Pazmino, deze bestaat uit een vader Pepito (die helikopter piloot is, hij werkt vijftien dagen en is dan een week thuis, alleen heeft hij nu in de winter niet veel opdrachten dus is ook veel thuis), een moeder Germania die niet werkt en vrijwel altijd thuis is, een zoon op uitwisselingsjaar in Brazilië en een dochter die studeert in de VS, die ik de laatste dag voordat ze weer terug vloog leerde kennen. Ook hier heb ik dus geen broers of zussen in huis, maar de ouders zijn bijna altijd thuis, wat een heel groot verschil is met mijn vorige huis. Daar was ik in de middagen altijd alleen en als de rest thuis kwam hadden we niet vaak een conversatie waar ik een groot deel van uit nam. Mijn nieuwe moeder houd ontzettend van praten en dat is ontzettend leuk en gaat heel makkelijk over van alles en nog wat. Ze legden me uit over de politiek en een komend referendum, hoe negers hier en in Nederland gezien worden en nog meer vergelijkingen. Het voelt alsof deze familie meer open staat voor nieuwe dingen, ze zijn een stuk spontaner en losser, ze ondernemen minder vaak tripjes maar houden wel van dingen doen, zoals bakken of shoppen. Dit beloofd hartstikke leuk te worden en ik heb er nu al zin in.

Vorige week vrijdag vond de reünie van mij en Maaike plaats. Zij en Andre kwamen vanuit Colombia naar Ecuador direct naar Quito waar ik een paar dagen met hen doorbracht. Het was hartstikke leuk om hen weer te zien! Met name de eerste dagen waren er ook wat frustraties, over bijvoorbeeld wie te zeggen had wat we zouden doen. Deels kwam dit misschien als reactie dat ik terug ging in oude gewoontes, of me weer iets meer afzette was ik hier normaal niet echt meer doe. En verder is het dat we andere voorkeuren of manieren van reizen hebben, maar dat is oke. Zaterdag nam ik hen mee met de kabelbaan naar een berg op 4000 meter die uitkijkt over Quito. Mary Ann uit de VS ging met ons mee en het was een hartstikke gezellige en mooie dag. Boven op de berg was een wandeling van enkele uren die naar de top van een nog hogere berg liep. Met paarden gingen we een half uurtje omhoog en daarna klommen wij op eigen benen nog zo'n drie uur langer door. Het was jammer dat we al snel in de wolken liepen waardoor we weinig van het uitzicht konden zien, maar ook de omgeving dichtbij was al mooi om te zien. In totaal hadden we zo'n zevenhonderd meter geklommen en in deze tijd was er al een groot verschil in begroeiing en planten te zien. Andere planten en bloemen, we kwamen een grot tegen en hadden af en toe uitzicht op de vallei onder ons. Toen het begon te regenen gingen we terug, ik en Mary rennend vooruit waar we beneden wachtten om Maaike en Andre kennis te laten maken met enkele voor hen nog onbekende typische gerechten. We warmden ons in dit hutje waar we aten, namen afscheid van Mary en bleven de rest van de middag rond het hostel hangen met een paar andere jongens die daar verbleven. De volgende ochtend liet ik hun Quito zien en in de middag gingen we naar mijn huis om daar te lunchen. Mijn ouders gaven ons nog een tour door de vallei en die avond besloten we dat ik ook de komende dagen nog met Maaike en Andre mee zou reizen naar de Cotopaxi en Quilotoa.
We namen afscheid de volgende morgen van mijn familie. Ik heb daar wel erg geluk mee dat zij dit toestaan en mij vertrouwen omdat het in mijn vorige familie niet gemogen had waarschijnlijk. Met een busje reden we vanuit Quito naar een prachtig hostel (Secret garden cotopaxi) in de middle of nowhere. Vanuit daar hadden we uitzicht op de Cotopaxi, de hoogste nog actieve vulkaan in de wereld die een prachtig besneeuwde top had, en we konden nog verschillende andere berg toppen zien met in de voorgrond vredig grazende koeien in het gras. Het leuke van dit hostel was dat er geen internet was, waardoor de mensen verplicht waren met elkaar te praten. Daar ben ik persoonlijk altijd wel een fan van, maar dat kan lastig zijn als ik de enige ben. Als gevolg speelden we kaarten, praten we en kreeg ik een idee van hoe het is om telkens nieuwe mensen te leren kennen maar altijd maar voor korte duur waardoor je ze niet echt kan leren kennen. Het contact was hartstikke leuk en gezellig, dat we een avond uitdrukkingen uitwisselden uit Duitsland, Nederland en Nieuw Zeeland (zijn accent was ontzettend grappig maar ook heel lastig om te verstaan).
De eerste dag wandelden we in de middag naar een waterval, waarbij we deels door de rivier zelf liepen om daar te komen. De tweede dag stonden we vroeg op om een grote wandeling te maken van in totaal vier en een half uur naar de top van de Pasochoa op 4220m, een andere berg. Het eerste deel was door het bos en daarna over de open vlakte van de Paramo waar we de steile berg kam beklommen en telkens mooier uitzicht kregen.
De volgende dag trokken we weer verder, om ons klaar te maken voor de volgende trek, de Quilotoa loop. Dit is een vrij bekende wandeling onder backpackers van een, twee of drie nachten waarbij je langs kleine gemeenschappen loopt, groene valleien en heuvels om de laatste dag aan te komen bij Quilotoa, dit is een enorme vulkaan krater met een meer er in. Een Duitse jongen die Maaike en Andre al eerder hadden leren kennen ging met ons mee en het was een prachtige tocht. Hoewel de klim na herhaaldelijk dalen soms erg vermoeiend was, was ik blij en gelukkig om vrij te zijn, actief, en na alle fysieke moeite beloond te worden met prachtige uitzichten. Wij deden de tocht in twee nachten, waarbij we de eerste twee dagen beide tussen de 4-6 uur liepen en op het einde van de tweede dag al aankwamen bij het krater meer. We sliepen daar in het dorpje en liepen de volgende dag naar beneden naar het water, en daarna weer omhoog. Die middag reden we uiteindelijk in een pick-up (ik en Andre achterin de bak om optimaal van het uitzicht te genieten) terug naar Latacunga waar onze grote rugzakken gestald waren en mijn ouders zijn zouden ophalen. Vanaf daar gingen de andere drie door naar Banos en daarna reizen Maaike en Andre door naar de Peruaanse grens. Mijn ouders haalden me op en we bleven nog eten om het typische gerecht van Latacunga te proberen. Erg vet maar wel heel lekker, ga nu slapen dus ga niet meer uitleggen wat dat was haha.

Hopelijk dat ik deze blog nu weer af heb dat ik de komende tijd weer iets frequenter en gedetailleerder kan schrijven. Volgens mij zouden wat culturele dingen nog wel leuk zijn om te melden, delen. Hartstikke bedankt voor alle reacties vorige keer en ik nodig dan ook iedereen uit om wat achter te laten in de reacties. Wat voor gedachte kronkels mijn verslag dan ook bij je oproept, alvast hartstikke bedankt!

Hartelijke groetjes Saranke (ik zit nu al op de helft van mijn exchange, vijf maanden, snik en raar)